Patrząc przez kask w oczy żużlowca stojącego przed taśmą, czekającego, aż sędzia uwolni ją w górę,
patrząc na zawodnika Formuły 1 czekającego na start lub skoczka narciarskiego siedzącego na belce…
Ostatnio zastanawiałem się, co odróżnia nas, ludzi, którzy to oglądają, od tych, którzy to robią?
Talent? Pewnie tak…
Czy jest to ciężka praca? Myślę, że też. Oczywiście nie ujmując nikomu 😃
To coś innego, myślę sobie
i wtedy dociera do mnie, że oni w tych momentach są niewiarygodnie wręcz skupieni.
Skupieni… Na czym?

Historia o łuczniku

Lubię historię o łuczniku. Łucznik trafiał za każdym razem, był nieomylny i nikt nie mógł z nim wygrać. Kiedy pewnego razu zawiązano mu oczy i obrócono go kilka razy wokół własnej osi, nie trafił ani razu. Wszyscy inni okazali się od niego lepsi. Zaraz powiesz: przecież to logiczne, że nie trafił, bo…
Właśnie z tej dziwno-głupiej historii najważniejsze jest to, że nie trafił, bo nie widział celu.
Kiedy myślimy o łucznictwie, to łatwo jest nam powiązać te fakty — żeby trafić, trzeba widzieć cel. W życiu już trudniej skojarzyć te zależności i często nic się nie dzieje, bo nie ma celu.

Kusząca nagroda

Ok… Dodajmy do tego kogla-mogla jeszcze jeden składnik. Często, codziennie, jesteśmy kuszeni nagrodą. Społeczeństwo, wiele internetowych guru pokazuje i gloryfikuje nagrodę.
Znacie to.
Ok, skupię się i strzelę z łuku, ale za nagrodę, za medal.
Zrobię coś tam, ale za nagrodę.
Zacznę coś robić, ale najpierw sprawdzę, czy to się opłaca, ile na tym zarobię.
Będę pracował i tworzył rzeczy, ale za nagrodę — za pieniądze, za wycieczki, za lepsze życie. Za takie nagrody, jakie pokazują inni.

Trzy składniki „przepisu” na sukces

Dobra… Mając trzy składniki tej potrawy, którą wstępnie nazwijmy sukcesem.
Zobaczmy, czy wszystkie są jednakowo ważne? Czy można by któryś wyeliminować, żeby uprościć przepis…
SKUPIENIE. CEL. NAGRODA.

Czy skupienie i nagroda mogą istnieć bez celu?
Zobaczmy, jak to będzie.
Skupiam się na nagrodzie. Hah, tak chyba robi większość społeczeństwa. A gdzie cel? Chyba ten przepis nie wyjdzie bez celu.

Czy cel i nagroda mogą istnieć bez skupienia?
Mam cel i czuję nagrodę, ale teraz nie mam skupienia. Jestem rozkojarzony, myślę już o czymś innym, albo nie wiem, na czym się skupić — czy na tej nagrodzie, czy na celu? Wychodzi na to, że nie mogę się na niczym skupić, czyli bardzo wątpliwe, że osiągnę cel i dostanę nagrodę.

Czy skupienie i cel mogą istnieć bez nagrody?
Skupiam się na jednym celu i osiągam go.
Jest skupienie i jest osiągnięty cel, ale nie ma nagrody.
Czy na pewno?
Czy muszę dostać nagrodę z poza tego małego ekosystemu?
Czy już samo osiągnięcie celu poprzez skupienie się na procesie prowadzącym do tego jest nagrodą?
Czy taka nagroda jest satysfakcjonująca, co ona daje? Otwiera drzwi do tego, żeby znowu to zrobić.

Historie sukcesu pokazują, że jeśli zrobi się to odpowiednią ilość razy, to przyjdzie i ta druga nagroda — ta z zewnątrz: pieniądze, podróże i tak dalej.

Układ idealny

Jakby więc uporządkować dodawanie składników, aby potrawa się udała?
Najpierw wrzucamy cel, dodajemy do niego skupienie, i w tym procesie mieszania się tych składników powstaje nagroda.
Ona nie musi być i nie jest składnikiem — jest tym, co powstaje z tych składników.
Skupienie się na gotowym daniu, zamiast dodania składników i poprowadzenia procesu, nie spowoduje powstania tego dania.

Jak wyznaczyć cel: od prostoty do pierwszych kroków

Cel. Jak go wyznaczyć?
To może być skomplikowany proces, ale może też być bardzo prosty.
Zgłębiając ten temat, trafiałem często na bardzo skomplikowane systemy, ale ja wolę upraszczać sobie życie, a nie komplikować.

Kiedy nie masz w tym doświadczenia, nie wyznaczasz sobie celów i kompletnie nie masz pojęcia, jakie mają być?
Albo wyznaczasz cele, ale one zawsze są wzięte gdzieś z zewnątrz.
Też tak robiłem, bo mówili mi: wyznacz cele — i od razu w głowie masz, że musisz wyznaczyć mniej więcej takie, jak inni…
Dom. A raczej z basenem — no bo jak to bez?
A gdzie ten dom? W Polsce? Ech, nie, w Polsce to przypał. Teraz modne jest na rajskiej wyspie, gdzie zawsze jest gorąco, a ludzie nie mają problemów.
A może by tak auto? Tak, zapiszę auto. Tylko jakie? Nowe BMW? Nieee, to musi być przynajmniej Lamborghini.
I tak dalej, i tak dalej…

Polecam zacząć od początku. Najważniejszą cechą pierwszych wyznaczonych celów ma być ich prostota i łatwość wykonania.
Kiedy uczymy się chodzić, to zaczynamy od pierwszego kroku, a za nim kilku następnych.
Kiedy uczymy się języka angielskiego, to zaczynamy od „I am”.
Mama nie zanosi małego szkrabola na zawody, na stadion pełen ludzi, nie kładzie na linii startu i nie mówi: „teraz wstaniesz z czterech łap i wygrasz ten wyścig”.
Nauczyciel angielskiego nie mówi do świeżaka, który nigdy nie miał do czynienia z angielskim, żeby teraz przetłumaczył mu konstytucję Stanów Zjednoczonych na język polski.

Cel ma być prosty i nie musisz już teraz znać celów na 10 lat. Pozwól im się ukazać w procesie, a zacznij od najprostszych.
Na przykład 10 minut spaceru, jeśli zaczynasz dbać o zdrowie.
Niech to będzie otworzenie i przeszukanie jednego portalu z ogłoszeniami o pracę w jednej okolicy, …jeśli chcesz zmienić pracę.
Niech to będzie 10 słówek francuskiego na tydzień, jeśli chcesz uczyć się języka.
Wyznacz cel, skup się na nim, zrób to dobrze, wykonaj zadanie i odbierz nagrodę.

Małe cele są genialne na początek, ale po jakimś czasie po prostu stają się nudne i chcemy pójść o krok dalej.

Cel - poziom wyżej

Jak wyznaczać kolejne cele?
Co denerwuje mnie w mnie?
Tak mogę wyznaczyć większy i bardziej konkretny cel.
Na pewno jedną z najlepszych rzeczy, których możemy dokonać, jest poprawienie siebie — ulepszenie.
Na przykład: mam 10 kilogramów nadwagi, to moim celem jest zmniejszyć i utrzymać wagę.
Chcę późnym latem pojechać do Włoch, a jest styczeń — to moim celem jest nauczenie się podstaw języka włoskiego, tak, żeby dogadać się w restauracji czy na mieście. A wiadomo, że Włosi kochają swój język i nie lubią mówić po angielsku.

Cel z frustracji

Kolejny sposób na wyznaczenie celu.
Myślę, że każdy ma takie coś w życiu, co go interesuje lub wywołuje więcej emocji niż inne rzeczy.

Ja na przykład lubię słuchać audiobooków i podcastów.
Znam wiele świetnych podcastów w tematach, które mnie interesują. Moim takim małym marzeniem było założyć swój kanał i nagrywać podcasty.

Jak wyznaczyłem sobie cele w tym temacie?
Czuciem.
Mogę powiedzieć, że podcasty to jest środowisko, w którym przebywam często — można się spierać, czy fizycznie, czy nie, ale odbieram je zmysłami.
Jak już wspomniałem, znam wiele świetnych podcastów — listę podcastów, które lubię, podam w opisie.

Ostatnimi jednak czasy YouTube, a tam najczęściej słucham podcastów, zaczęła zalewać fala gówna.
I tak już to jest, że wiele podcastów, które są bardzo popularne, jest robione przez niezwykle inteligentnych ludzi, a ich głównym celem jest uzależnienie słuchacza od treści tych podcastów, obietnica zmiany życia i oczywiście zabranie ogromnej ilości czasu.
Najgorszą już według mnie praktyką jest publikowanie codziennie nagrań ze swojego życia, czyli: co jem na śniadanie, obiad i kolację. Oglądanie tego jest wyrokiem śmierci na swoje życie.

Teraz, w dobie AI, nastąpił wysyp podcastów i produktów zrobionych przez sztuczną inteligencję, i większość z nich jest stworzona w tym samym celu: żeby zabrać czas i sprzedać produkty, uzależnić.
Problem w tym, że powstają tego ogromne ilości i algorytm YT, pokazując te twory, przykrywa prawdziwe podcasty robione przez prawdziwych ludzi, którzy opowiadają o rzeczach, których doświadczyli, które są częścią ich życia i które naprawdę mogą wnieść wartość w życie innych ludzi.

To jest właśnie coś, co czuję, że mnie wkurza i pragnę to zmienić.
Moim celem w tworzeniu podcastów jest to, żeby nie zabierały dużo czasu, a zawierały w sobie rozkminkę — nawet bez odpowiedzi. Mają zachęcić do bycia samemu choć przez chwilę, do kontaktu z naturą, bo wtedy przychodzą odpowiedzi, a nie poprzez słuchanie podcastów godzinami.

Każdy ma swój mały świat — tu rodzą się cele

Każdy ma takie środowisko — czy to fizyczne, czy online — w którym lubi przebywać, które zna bardzo dobrze i w którym dostrzega rzeczy do poprawy.
Przykład podcastów jest mój, ale kiedyś słyszałem na przykład, że rodzicom, często w hotelach lub okolicach, brakuje miejsc, gdzie ktoś profesjonalnie zaopiekuje się dziećmi, podczas gdy rodzice chcą np. spędzić dzień lub popołudnie razem. I faktycznie — może już są takie miejsca teraz, ale jeszcze do niedawna było ich mało albo wcale.
Czy w ten sposób można wyróżnić hotel? Czy można przyciągnąć do niego nowych klientów, całe rodziny? Myślę, że tak.

Zamiarem tego artykułu nie jest podawanie przykładów w nieskończoność, a pokazanie, że bycie otwartym tam, gdzie jest jakiś problem lub wyzwanie, daje nam możliwość do wyznaczenia sobie ciekawego i bardziej wymagającego celu, skupienia się na nim, określenia planu i osiągnięcia go.

Dzięki za uwagę do ostatniego słowa :)

Podcast na YT 4k:

Ten podcast nie jest tworzony z perspektywy eksperta.Tworzę go z perspektywy człowieka niedoskonałego —takiego, który poznaje siebie, stara się być lepszy o jeden procent każdego dnia.Z perspektywy badacza. Odkrywcy.

Dzięki temu, że ta książka znów do mnie wróciła, naszła mnie pewna refleksja.

W tamtym roku przeczytałem ponad 50 książek.I to dobrych książek — niektóre nawet kilka razy, bo naprawdę warto było.Mam w głowie pomysł na własny, ciekawy biznes.Ale jest zastój.

Mam bardzo dobrą pracę, mieszkam w fajnym miejscu,mam sporo wolności — a to dla mnie ważne.Ale… nie ma tego biznesu.I choć coś się zmienia, to bardzo, bardzo powoli.

Słyszałem wiele razy od ludzi, którzy odnieśli ogromne sukcesy:„Czytaj 50 książek rocznie o biznesie, a sukces przyjdzie sam.”No i… nie przyszedł.

Może jesteś w podobnej sytuacji?Zastanawiasz się, jak ruszyć z miejsca?

Jeśli tak — możemy sobie pomóc.Zapraszam do kontaktu osoby, które myślą podobnie,mają chęć pogadać, wymienić się pomysłami, stworzyć burzę mózgów.

Książki, o których mówię, to:„Atomowe nawyki”,„Siła nawyku”,„Efekt złożony” (The Compound Effect)i na deser — „Sztuka wzbogacania się” Williama D. Wattlesa.

Te książki zmusiły mnie nie tylko do refleksji,ale też do rewizji mojego codziennego życia.I ze zdziwieniem stwierdziłem, że nie mam nawyków człowieka biznesu. Mało tego — moje życie składa się raczej ze słabych nawyków niż z dobrych.

Odbiegając od biznesu, zauważyłem też,że brakuje mi nawyków prozdrowotnych,dobrych nawyków żywieniowych,czy rytuałów pomagających w nauce języków.Robię coś, ale… powoli.I „powoli” to tutaj dobre słowo.

Zdałem sobie sprawę, że nawyk jest jak kurs samolotu.

Wyobraź sobie, że samolot startuje z Warszawy i leci do Japonii.Nie wiem, ile trwa taki lot — załóżmy, że dziesięć godzin.Pilot po starcie ustawia kurs — wszystko gra.Ale przez nieuwagę zmienia go o jeden stopień. Niby nic, nawet tego nie czuć.

A po dziesięciu godzinach?Zamiast w Japonii — ląduje w Korei Północnej.I tam już nie witają kwiatami, tylko myśliwce Kima sprowadzają go na ziemię.

Ta niewielka, prawie niezauważalna zmiana kursu dała zupełnie inny rezultat.

Tak właśnie działają nawyki. Małe, codzienne rzeczy, które robimy automatycznie —one nas gdzieś prowadzą. Pytanie tylko — gdzie?

Czy pójdę na zakupy pieszo, czy pojadę autem?

Czy po pracy, zmęczony, padnę przed telewizorem z puszką piwa,czy pójdę na pół godziny do lasu?

Czy napiję się kawy z mlekiem i cukrem, zagryzając pączkiem,czy wypiję dobrą, czarną kawę na świeżym powietrzu?

Czy w weekend pójdę się „odstresować” alkoholem,czy pojadę do lasu, odetchnąć świeżym powietrzem?

Czy rano wejdę pod zimny prysznic, budując odporność,czy po poludniu pobiegnę po antybiotyk?

Czy nauczę się dziś czegoś nowego,czy odjadę w objęcia Morfeusza z jakimś mózgojebem z Netfliksa?

Te mikrodecyzje każdego dnia określają nasze miejsce lądowania za 5, 10 lat.Czy wylądujesz w Japonii — w zdrowiu, spokoju i rozwoju, czy w Korei Północnej — z depresją, problemami finansowymi i słabym zdrowiem?

Te problemy nie spadają z nieba. To efekt codziennych, małych powtarzanych decyzji, tych codziennych nawyków .

Jak powiedział William James:

„Całe nasze życie, o tyle, o ile ma ono określoną formę,nie jest niczym więcej, jak zbiorem nawyków.”

I choć bardzo lubię duchowość, prawo założenia i filozofię myśli,to realnie zdaję sobie sprawę z siły nawyków.

Myślę, że mając dobre nawyki, pokazujemy wszechświatowi, że może nam zaufać. Że jesteśmy gotowi i godni dostać to, czego oczekujemy.

W internecie jest masa treści o nawykach.„Nauczę Cię w 21 dni”,„5 kroków do nowego nawyku”…

Sam korzystałem.Ale żaden się nie utrzymał — dopóki nie zrozumiałem jednego: nawyk nie tworzy się w czasie. Tworzy się przez powtórzenia.

Cel nie zmienia wyniku. System — tak. Ludzie z tymi samymi celami mają różne rezultaty, bo różne mają systemy. A system to właśnie zestaw codziennych nawyków.

Nie chodzi o to, żeby schudnąć 10 kilo. Chodzi o to, żeby stać się osobą, która waży 10 kilo mniej. Czyli mieć system, który pomoże schudnąć i pozwoli utrzymać wagę.

Nowy nawyk jest jak małe drzewko, które właśnie wyrosło z ziemi. Łatwo jest je wyrwać z korzeniami, a drzewo, które jest już stare trudno jest ruszyć z miejsca, bo korzenie są głęboko usadowione.

Dlatego przy wprowadzaniu nawyku ważna jest ta powtarzalność, czyli na początku dbamy o konsekwencję, a nie o czas i jakość nawyku, bo konsekwencja spowoduje, że z czasem przyjdzie jakość.

Dokładnie tak samo jest ze starymi złymi nawykami, są one wrośnięte, jak te stare drzewa i zmiana ich trwa po prostu wiele powtórzeń nowego nawyku.

James Clear mówi o czterech prawach zmiany nawyków.Ja opowiem o dwóch nawykach, które mam w swoim życiu.

Pierwszy to zimny prysznic.Każdego ranka, od dwóch lat.

Drugi — nowy. Codzienna poranna aktywność: 5–15 minut kalisteniki albo tai chi.

Zacznę od nawyku, który jest ze mną krócej. Tutaj zastosowałem prawo pierwsze — uczyń to oczywistym i łączenie nawyków (habit stacking). Czyli po prysznicu — od razu wykonuję ćwiczenia. Jest to zawsze następna rzecz zaraz po prysznicu. Dlaczego krótko? Bo krótki czas pomaga robić to codziennie, nie zniechęca. A o to przecież chodzi we wprowadzaniu nowego nawyku, chodzi o to, żeby robić to codziennie.

Zimny prysznic z kolei…To przykład, jak działają wszystkie cztery prawa.

Pierwsze prawo — uczyń to oczywistym. Zaraz po obudzeniu, po odsłonięciu okna — idę pod prysznic. Nie myślę, nie analizuję. Po prostu robię. Łączenie nowych nawyków z czynnościami, które i tak codziennie wykonujemy, to moim zdaniem genialna sprawa. Przed wieczornym prysznicem wprowadziłem nawyk pisania związany z tym projektem, a po prysznicu piszę do innego projektu i naprawdę to działa dobrze i wprowadzanie nawyków staje się prostsze.

Drugie — uczyń to atrakcyjnym. Sam prysznic atrakcyjny nie jest, wiele osób kojarzy wylewanie na siebie zimnej wody zaraz po wyjściu z cipłej pościeli z cierpieniem. Ale to, co dzieje się po zakręceniu wody, to już inna historia.

• przeogromna satysfacja, że znowu to zrobiłem,

• poczucie, że zrobiłem już coś trudnego i ważnego, a dopiero co wstałem z łózka,

• to genialne uczucie przebudzenia, kiedy stoję i czekam aż woda sama zcieknie przed użyciem ręcznika

Trzecie prawo — uczyń to łatwym. Nie szukam motywacji. Znajduję i usuwam opór. Idę pod prysznic od razu po wstaniu. Nie daję umysłowi czasu na wymówki.

Czwarte prawo — uczyń to satysfakcjonującym. Są dwie satysfakcje.

Pierwsza — szybka: energia, siła, pewność siebie.

Druga — długofalowa: zdrowie. Nie choruję. Nie biorę leków. Nie chodzę do lekarza.

Zdrowie to prawdziwa nagroda.I choć nie widać jej od razu,to właśnie tak działają pozytywne nawyki.

Dlatego ważna jest tożsamość —żeby stać się tym gościem, który wchodzi pod zimną wodę każdego ranka. Który wie, że chwilowy dyskomfort to cena spokoju i zdrowia w przyszłości.

Bo takie są właśnie nawyki. Poświęcasz chwilę na coś nieprzyjemnego dzisiaj, żeby potem całe życie było przyjemniejsze.

Nie chciałem w tym podcaście cytować książek ani wypunktowywać rad. Chciałem pokazać, że nawyki to nie modny temat, ale codzienny wybór, który kształtuje naszą przyszłość.

Niech nowy, dobry nawyk wchłonie stary, niechciany nawyk. Dajmy mu przy tym momentum i zbudujmy trwałe fundamenty zmiany, ale nie tylko zmiany nawyku, a zmiany tożsamości.

Nawyki z którymi pracujemy są o tyle możliwe do ogarnięcia, że nie będziemy potrzebowali absolutnie nic więcej oprócz chęci i zaangażowania z naszej strony.

Użyjemy też genialnego i prostego narzędzia, które razem z systemem nawyków Jamesa Cleara zwiększa szanse praktycznie do 100 procent powodzenia.

Nie czekajmy więc. Zaczynajmy!

Niech nawyk oszczędzania pieniędzy, który chcemy wprowadzić, usunie nawyk palenia papierosów (może to być picie alkoholu, palenie marihuany, jedzenie słodyczy, hazard i inne szkodliwe nawyki).

Zróbmy więc pełną analizę według “Atomowych Nawy­ków” – krok po kroku, z zastosowaniem Czterech praw i Tożsamości.

TOŻSAMOŚĆ — Kim się stajesz?

W procesie zmiany nawyków ważne jest, kim się stajemy, a nie tylko, co robimy. To oznacza, że to, co zrobimy dzisiaj jest ważne w tym procesie i jest to krok niezbędny. Jeszcze ważniejsze jest powtarzanie tego i osiągnięcie w ten sposób nowej tożsamości.

Oszczędzanie pieniędzy:

• Nowa tożsamość: „Jestem osobą, która mądrze zarządza pieniędzmi i potrafi odroczyć chwilowe przyjemność dla większej nagrody.”

• Każda zaoszczędzona złotówka, (naprawdę każda się liczy) to głos oddany na tożsamość osoby aktywnej, zdyscyplinowanej i spokojnej.

Palenie papierosów:

• Nowa tożsamość: „Jestem osobą, która dba o swoje ciało, oddech i wolność.”

• Każde „nie” dla papierosa, to głos na tożsamość osoby silnej, świadomej i wolnej.

CZTERY PRAWA ZMIANY NAWYKÓW

PRAWO 1: Uczyń to oczywistym

Zasada: Nie możesz zmienić tego, czego nie zauważasz.

Oszczędzanie & palenie

Zastosowanie:

• Ustal konkretną intencję implementacyjną i zastosuj łączenie nawyków:→ Załóżmy, że palimy paczkę dziennie. Paczka to 20 zł, a jeden papieros 1 zł. Zacznijmy powoli, żeby nas mózg doświadczył, poczuł i polubił tą grę.

  Każdego dnia zostawiam w paczce 5 papierosów i automatycznie wieczorem, po lub przed prysznicem (kąpielą) przelewam te 5 zł na nowo stworzone konto w aplikacji bankowej (z penością każdy taką posiada) na telefonie. Konto nazwijmy “Nowe słuchawki” (każdy według uznania) :)

• Zadbaj o kontekst:→ Ustaw przypomnienie w telefonie, połóż telefon tak, aby złapać go w ręce zaraz po wyjściu z łazienki, a nawet jeszcze przed i zrób przelew. Przelew nie trwa dzisiaj dłużej niż minutę, a na własne konto jest darmowy.

odwrócenie:

• Uczyń to niewidocznym:→ Spraw, żeby na koniec dnia zostawało, jak najwięcej papierosów w paczce, bo o to tu chodzi→ Unikaj miejsc i sytuacji, które wywołują chęć palenia, zostawiaj celowo papierosy tam gdzie Cię nie ma ( w miarę możliwości na początku).

PRAWO 2: Uczyń to atrakcyjnym

Zasada: Im bardziej coś jest przyjemne, tym łatwiej to powtarzać.

Oszczędzanie:

• Połącz coś, co musisz, z czymś, co lubisz:→ Oszczędzanie samo w sobie nie jest fajne (moje odczucia), ale oszczędzanie na nowe słuchawki, które oferują zajebisty dźwięk już tak.

• Zasada przynależności społecznej:→ Spróbuj znaleźć osobę, która juz oszczędza na konkretny cel i przyłącz się do niej (każdy zna taką osobę)

• Przeformułuj myślenie:→ Nie „muszę oszczędzać pieniędzy”, tylko „już słyszę swoją ulubioną muzykę w swoich nowych, pieknie wykonanych słuchawkach”.

Palenie:

• Uczyń to nieatrakcyjnym:→ Mi przy rzucaniu palenia pomogło częste słuchanie o negatywnych skutkach palenia, a szczególnie szybkiego starzenia się skóry oraz zadyszka i ogólny brak kondycji (znajdź coś, co naprawdę da Ci do myślenia, oprócz kwestii finansowej).

PRAW0 3: Uczyń to łatwym

Zasada: Frustracja zabija nawyk. Niech to będzie proste.

Oszczędzanie:

• Zasada dwóch minut:→ Na szczęście przelew na własne konto lub wrzucenie gotóki do słoika (jesli preferujesz gotówkę), trwa krócej niż 2 minuty. Potem możesz tworzyć system zarządzania pieniędzmi, na który poświęcisz więcej czasu każdego dnia, ale spokojnie, nie od razu Rzym zbudowano :)

• Zminimalizuj tarcie:→ Prosty przelew w aplikacji, telefon pod ręką o określonej porze, słoik w odpowiednim miejscu w mieszkaniu.

Palenie:

• Uczyń to trudnym:→ Nie kupuj papierosów „na zapas”.→ Jeśli lubisz zapalić do kawy, może zmień na zieloną herbatę→ Codziennie rano przechodzisz, obok palarni, pójdź na około (sam wiesz, jak to zrobić, żeby zadziałało).

• Dodaj tarcie:→ Ja kiedyś, rzucając palenie miałem ciągle paczkę w samochodzie. To powodowało, że myslałem o papierosie i kusiło mnie, żeby wyjść zapalić, bo wiedziałem, że one tam są. Nie chciałem już palić, ale np. wiedziałem, że w weekend będzie impreza i pewnie zapalę ze 3 papierosy dla towarzystwa. Wywiozłem tą paczkę do lasu 15 km od domu i schowałem. Miałem wrócic po nią w weekend, ale już tam zosatła. Ten symboliczny gest pomógł mi nie zapalić w tamten weekend.

PRAWO 4: Uczyń to satysfakcjonującym

Zasada: To, co daje natychmiastową nagrodę, łatwiej się utrwala.

Oszczędzanie:

• Śledź postępy:→ Habit tracker / kalendarz z zaznaczeniem każdego dnia.→ Nie przerywaj łańcucha. Ten krok omówimy szerzej za chwilę.

• Natychmiastowa nagroda:→ Może w pierwszym dniu trudno o satysfakcję, bo to tylko 5 zł, ale w drugim na koncie jest już 10, a po tygodniu 35 zł. Zakładając, że w miarę dobre słuchawki kosztują 500 zł ( 500/35 = 14 ) i zakładając, że nie odłożymy więcej niż 5 zł dziennie za czternaście tygodni wjadą nowe słuchawki :)

  Czternaście tygodni, to nie jest nagroda natychmiastowa, ale codzienny wzrost tego konta już tak.

Palenie:

• Uczyń to niesatysfakcjonującym:→ Przebywanie wśród ludzi, którzy nie palą, obserwowanie ich spokojnego zachowania bez konieczności wychodzenia na papierosa, uświadomienie sobie, że rządzi mną mały papieros, który śmierdzi, jak sterta palących sie zużytych kondomów mi pomogła po jakimś czasie w rzuceniu. Jakie to śmieszne - papieros mówi mi, co mam robić, a może ich gang, czyli cała paczka…

• Zasada „Nigdy nie przegap dwa razy”:→ Jeśli się zdarzy zapalić za dużo, następnego dnia wróć na ścieżkę – bez samobiczowania.

Podsumowanie

🔹 Oszczędzanie = budowanie tożsamości osoby, która ma kontrolę nad swoimi finansami.

🔹 Rezygnacja z palenia = budowanie tożsamości osoby, która kontroluje swoje wybory i ma wolność.

Oba nawyki działają na tym samym systemie:

Świadomość → Atrakcyjność → Łatwość → Satysfakcja → Tożsamość

Tracker nawyków - pomaga w nadaniu momentum:

Link do trakkera: Planer/Tracker

Pierwsza część trasy prowadzi dosłownie obok budynków farmy, położonej u podnóża góry. Z mapy wynika też, że zaraz za farmą znajduje się najbardziej stromy odcinek.

Po pierwszym kilometrze jestem już ogromnie zmęczony, a stromizna pewnie nie lada by mnie wystraszyła gdybym szedł na otwartym terenie, ale na szczęscie dla mnie i mojego lęku wysokości poruszam się w terenie zalesionym.

To jest ten moment, kiedy nie widzi się szczytu i naprawdę łatwo się poddać. Ja jednak wiem, jak smakuje widok z góry, tym bardziej, że jest zimno, ale pogoda słoneczna i bezwietrzna, czyli piękna.

To zmęczenie ma w sobie ogromną zaletę i znają ją wszyscy, którzy umiłowali sobie górskie wędrówki. Oczyszcza umysł :)

Po przejściu przez bardziej zalesiony teren wychodzę na otwarte całe zaśnieżone zbocze i kieruję się w stronę jeszcze zamarznietego i całkiem pokrytego śniegiem jeziora. Do szczytu jeszcze kilkaset metrów, ale teraz idzie się jakby lżej, chyba dlatego, że już go widać.

No i jestem. To uczucie spełnienia jest nieporównywalne. Nie wiem, co jest fajniejsze: to, że już nie muszę pchać się pod górę, czy te cudowne widoki ośnieżonych gór, które rozpościerają się przede mną jak malowniczy obraz. Każdy szczyt, który widzę, przypomina mi o trudzie, który włożyłem w tę wędrówkę. W takich chwilach czuję, jak natura wciąga mnie w swoje objęcia, a każdy oddech staje się modlitwą wdzięczności. Siedzę na plecaku, patrzę przed siebie i popijam kawę prosto z termosa, który ostatnio dostałem w prezencie.

I nagle ktoś do mnie mówi. Nie obracam się nawet, bo wiem, że jestem sam, ale ten głos nie jest z zewnątrz.

„Piękne, co?”

Myślę sobie, tak, pięknie.

„Wiesz, dlaczego mnie słyszysz?”

Nie wiem. Nie wiem nawet, kogo słyszę?

„Idąc tutaj, potrafiłeś wyciszyć umysł, byłeś uważny, myśląc o chwili obecnej i szczerze poczułeś ogromną wdzięczność za to, że jesteś.”

Zgadza się. Czytasz w moich myślach? Kim jesteś?

„Kim jesteś, to niewłaściwie zadane pytanie. Czy pamiętasz rzekę, wzdłuż której szedłeś?”

Tak.

„Nie można mnie nazwać ani zdefiniować. Spójrz na te szczyty w oddali, omal dotykające chmur, spójrz na kolor nieba, poczuj dobrze powietrze, którym oddychasz, i daj się ogrzać promieniom słońca. Jestem tym wszystkim i wszystkim innym, co możesz sobie wyobrazić, a także tym, czego jeszcze nie możesz.”

Mieszkasz na tej górze?

„Nigdzie nie mieszkam, jestem wszystkim, jestem tą górą.”

Ludzie myślą, że mieszkasz w kościołach, cerkwiach, meczetach… Tam szukają Cię codziennie.

„Będąc wszystkim i każdym, jestem tymi miejscami i w tych miejscach, tak samo jak w każdym innym.”

Jak to, jesteś każdym? Czy to znaczy, że jesteś także mną?

„Oczywiście, jestem Tobą, a Ty jesteś mną. Jak inaczej moglibyśmy się słyszeć i rozmawiać ze sobą?”

Ludzie myślą, że jak przez całe ziemskie życie będą się do Ciebie modlić, to po śmierci się spotkacie. Myślą, że wymagasz od nich modlitwy i obecności w świątyniach, bo jeśli nie będą, to wyślesz ich do piekła.

„Cały możliwy do ogarnięcia dla człowieka wszechświat jest jednym. Stworzyłem religie tak samo jak kluby piłkarskie, kolory skóry, czy ogromną dla umysłu człowieka ziemię, na której to stworzyłem życie. Stworzyłem wszystko i jestem wszystkim.”

Po co w takim razie stworzyłeś te rzeczy? Żeby ludzie się o nie kłócili i zabijali?

„Ludzka świadomość bycia to ja, ale dałem ludziom swoją boską moc.”

Nasuwa mi się coraz więcej pytań. Czyli świadomość tego, że jesteśmy, czyni nas bogami takimi, jak Ty? Jaką moc nam dałeś? Ludzie uwielbiają mówić, pisać o boskich mocach, tworzą o nich filmy.

„Tak, każdy człowiek jest Bogiem, a ja jestem każdym z was, a wszyscy i wszystko we wszechświecie jest połączone ze sobą. Wyobraźnia. To jest moc, dzięki której powstaje wszystko, co nie jest bezpośrednio stworzone przeze mnie. Zegarek, który masz na ręce, ubranie, które masz na sobie, powstały dzięki ludzkiej wyobraźni. Dzięki wyobraźni wszystko ciągle się rozwija.”

Czyli nie jesteśmy tu po to, żeby się do Ciebie modlić?

„Pomyśl. Skoro jestem wszędzie i jestem wszystkim, skoro jestem każdym z was i skoro dałem każdemu tak potężny dar, to w jaki sposób można mnie najbardziej uszanować?”

Szanować siebie nawzajem?

„Tak. Szanować ziemię, którą stworzyłem, przyrodę, która na niej egzystuje, szanować siebie nawzajem. Używać wyobraźni w sposób właściwy. Wyobraźnia jest boską mocą, za pomocą której człowiek może stworzyć wszystko.”

Czy to znaczy, że na świecie tworzy się to, o czym myślimy?

„A czy codziennie nie widzisz na to dowodów?”

To dlaczego jest tyle zła? Jeśli wszystkie myśli pochodzą od Ciebie, to co możesz powiedzieć o tym, że ktoś chce zabić innego człowieka?

„Nikt nie chce zabić drugiego człowieka, a chce się od niego uwolnić. Ma przysłoniętą drogę, jak zrobić to za pomocą swoich myśli i ucieka się do czynu.”

Share

Pytań jest setki i tak samo wiele odpowiedzi.

Lubie filozofie Neville Goddard i moge powiedziec, ze od niego ucze sie rozumieć duchowość, ale mam wiele swoich przemyśleń.

Napisałem ten artykuł w odpowiedzi na zarzuty wielu ludzi, że nie wierzę w Boga, bo nie chodze do kościoła i nie uznaje religii. Ja uważam, że nie mają one nic wspólnego z duchowością.

Według mnie rzeczy na świecie można podzielić na dwie grupy:

1. To rzeczy stworzone przez człowieka, albo te przy których stworzeniu człowiek maczał swoje palce. Są to między innymi religia, kościół, różnego rodzaju asortyment kościelny, zawód księdza, ale też burdel i zawód prostytutki, politykę też stworzyl czlowiek.

2. Natomiast znamy rzeczy, których człowiek na pewno nie stworzył i nie maczał przy ich stworzeniu palców i dlatego są doskonałe i dla nas niepojęte, jak cały wszechświat, kosmos, ziemia, przyroda na ziemi, góry, rzeki, oceany, rośliny, zwierzęta.

Ta druga grupa zdecydowanie jest bliżej Boga niż pierwsza i tam zdecydowanie widać działanie siły wyższej, niepojętej, magicznej, doskonałej i można tak wymieniać. Jak można w ogóle porównywać ziemię i przyrodę na niej stworzoną miliardy lat temu do religi, która powstała kilka tysięcy lat temu.

Ja nie wierzę w żadne bożki stworzone przez człowieka, ale wierzę i czuję to całym sobą, a pokazały mi to wyprawy w góry, że obecność Boga jest bardzo widoczna w przyrodzie, w samotności, w rozmowie z samym sobą, czyli wierzę też, że jestem Bogiem i tym mocnym akcentem zakończę ten artykuł i zachęcam do zadania sobie pytania:

„W co ja wierzę i kim jestem?’’

Subscribe now

Pod koniec 19 wieku największe stowarzyszenie naukowe i zawodowe psychologów postanowiło zorganizować zjazd.

Tam właśnie swój występ miał Wiliam James, uważany za ojca psychologii amerykańskiej. Podobno gdy okazało się, że będzie występował William James i dowiedzieli się o tym ludzie zainteresowaniu zjazdem, spodziewana frekwencja przerosła założenia organizatorów i musieli oni wynająć dużo większą salę.

Konferancjer zapowiadał Jamesa dosyć długo, żeby nie pominąć jego zasług, po czym oczekiwany prelegent pojawił się na scenie. Wziął do ręki mikrofon, zasugerował, że podsumuje 100 lat istnienia psychologii i wtedy powiedział "Stajemy się tacy, za jakich się uważamy", po czym powtórzył te słowa i wyszedł.

Początkowo wywołał zdumienie, bo przecież nie tego spodziewała sie publika, ale z czasem te słowa dotarły do ludzi i zrobiły na nich ogromne wrażenie. Celowo zminiłem trochę słowa, kiedy mówiłem o cytacie 2 raz, bo słyszałem i czytałem go w różnych wersjach, ale nie to chodzi, a chodzi o jego moc.

Na mnie te słowa zrobiły tak ogromne wrażenie, żę wygrawerowałem je sobie na zegarku, a tam brzmią one "We become, what we think we are". Czy ten grawer mi w czymś pomaga? Nie wiem, ale myślę, że pomaga bardziej niż kiedy by go tam nie było :) Jestem właśnie u podnóża jedej z norweskich gór w okręgu Sor Trndelag, a właściwie w jego zachodniej części, sąsiadującej z rejonem More og Romsdal. Zachęcam do odwiedzenia kanału 'Żyję z pasją" na YT, bo tam moje słowa podparte są dowodami :)

Wewnętrzny Dialog u Podnóża Góry

Często, kiedy wchodzę na szczyt, to w głowie mam różne rozkminki i tak było też tym razem.

Kwiecień, pięna, słoneczna niedziela, godzina 8 rano, właśnie zaparkowałem auto na parkingu przed górą… Hmmm właściwie to obok przystanku autobusowego, ale… jest niedziela, to mogę :)

Wyszedłem z auta, zakładam plecak, najpierw jeszcze sprawdzam, czy mam wodę, kawę, śniadanie, drona… No i wtedy zaczyna się… Dialog wewnętrzny…

No bo w sumie to jeszcze nie uszedłem nic i mógłbym się wrócić. Nie jest zbyt ciepło, a i też nie wiem ile tam jest śniegu i czy znowu nie będę musiał brnąć w nim po kolana. Jak sobie przyponę ostatni raz, to już mi się słabo robi. No i jestem tu sam, nikt inny nie wpadł na ten genialny pomysł. Może jednak wsunę się z powrotem do auta i wrócę tu kiedyś indziej :)

Z drugiej strony byłoby dobrze jednak tam wejść. Po drodze jest rzeka, więc posłucham jej szumu, w okolicy są wyższe góry, to i widoki będą super, zdjęcia na instagram będą zjawiskowe i przewietrze znowu tą załadowaną myślami jak walizka na wakacje, głowę.

Moment Decyzji

"Stajesz, się tym, kim myślisz, że jesteś" - słyszę w głowie. Ten cytat pojawiał się w książkach, mediach społecznościowych, nawet na tym cholernym Tic Toku, ale teraz dopiero nabrał mocy.

Bo teraz, to moje myśli, ta wewnętrzna wojna zdecyduje, kim będę za chwilę.

Czy wygra ten ciekawy życia i świata odkrywca, czy ten leniwy kanapowiec. Bo prawda jest taka, że coś trzeba o sobie pomyśleć. I to myslenie właśnie spowoduje, że za 3, 4 godziny będę tym gościem, który będzie pił kawę i jadł śniadanie na szczycie góry, podziwiając genialne widoki, albo będę gościem, który z kanapy podziwia, jak inni osiągają swoje szczyty (może w sporcie, może jako artyści).

Bo to właśnie teraz, zanim jeszcze cokolwiek zrobiłem, zanim przeszedłem pierwsze 100 metrów do góry, w mojej głowie podejmuje się decyzja. Decyzja powstająca w otoczeniu walki, wręcz wojny, o to który ze Mnie, wygra. Która myśl o mnie teraz wygra i kim będę dzisiaj popołudniu. Czyż to nie ja o tym zdecyduje?

Idę…

Zdecydowałem, że idę. Scieżka jest stroma, ale idzie mi się dobrze, powietrze jest bardzo rzeźkie, dosłownie czuję świeżość zalegającego jeszcze śniegu na najbliżej położonych szczytach. I jakoś… jest go coraz więcej na mojej ścieżce.

Po przebytych 400 metrach jest go tak grubo, że z trudem posuwam się do przodu. Zatrzymuję się i znowu myślę. "Przecież ten śnieg nie stopnieje tu do końca czerwca". Czy to aby dobry pomysł, żeby kontynuować tą podróż?

Na szczęście pojawiła się pomoc. W głowie, prawie z nikąd wybrzmiewa drugi cytat, a właściwie zdanie, bo nawet nie wiem, kto to pierwszy powiedział. Moja ścisła czołówka za moc, jaką z sobą niesie. "Magia, której szukasz, jest w działaniu, którego unikasz"

Walka z samym sobą

Nogi zapadają się w śniegu dosłownie po kolana i chociaż czasem uda się dać kilka kroków na trochę twardszym śniegu, to jest ciężko.

Czy mi się chce, oto jest pytanie?

Mam buty do hikingu, tzw Gortexy, nieprzemakalne, ale… po każdym głębszym kroku w miękkim śniegu, zbiera się on na rantach butów w okolicach kostek i topnieje prosto do moich butów… Na szczyt jeszcze kilka kilometrów.

Czy mi się chce?

Jest koło zera, a ja już bez kurtki, bez czapki, rękawic i spocony… plecy mokre…

Czy mi się chce?

Idę wzdłuż koryta rzeki i teraz już widzę dokładnie, że warstwa sniegu ma miejscami ponad metr. Szum rzeki jest doskonały, ale zagłusza go mój ciężki oddech…

Czy mi sie chce? Czy chcę wykonać to mało przyjemne działanie, żeby zobaczyć tą niespodziankę na szczycie? Przecież nigdy tam nie byłem i nie wiem nawet, czy widok jest dobry, ale idę.

Idę i myślę… Dlaczego tyle tego szumu, skąd on się bierze i po co? To jest właśnie trzecia rzecz, którą muszę wykonać. Odpuszczać… Ale nie, wejście na górę, a odpusczać te dialogi, limity…

Muszę odpuszczać w głowie tą niechęć do wykonania procesu. Do zrobienia tych rzeczy, które nie są przyjemne, ale pozwolą mi zobaczyć coś nowego, zrobić coś, czego nikt inny dzisiaj nie zrobi… Pozwolą zobaczyć magię i stać się odkrywcą.

Muszę usuwać te słabe myśli na bieżąco, prawie z każdym krokiem i po prostu iść. posuwać się na tej ścieżce do tego małego sukcesu od drzewa do drzewa, od zakrętu do zakrętu, od jednego wzniesienia do następnego…

Idę, z każdym krokiem jestem coraz bliżej celu… Oczom ukazują się coraz piękniejsze widoki i to na nich skupiam się, kiedy tylko nie myślę o butach pełnych wody… Umysł jest coraz cystszy, a myśli skoncentrowane na jednej rzeczy w jednej chwili. Paradoksalnie, to, co wydawałoby się niewygodą, jest genialnym wsparciem w drodze na szczyt.

Refleksja w Drodze

Codziennie mamy takie podróże… małe i duże… Czasem tylko z salonu z telewizorem do pokoju z biurkiem, gdzie coś wymyślimy i stworzymy… Tak powstaje ten podcast…

Rano, jeszcze przed pracą decyduję, że go napiszę, a później nagram i wszystko zmontuję. To nie trwa krótko, bo nawet kilka dni lub tygodni, ale to ja decyduję, że jestem tym, który to stworzy, przejdę tą drogę, najpierw droę na szczyt, potem będę rozkminiał, to co mi siedzi w głowie i zrobię z tego tekst.

Napiszę swoje myśli, potem poprawię z 10 razy, potem nagram, potem zmontuję i udostępnię. Przejdę tą całą nie zawsze przyjemną drogę. Po drodze odrzuce myśli, które są nabyte i nie są moje, typu, nie chce mi się, nie jestem dobry, nikt tego nie będzie słuchał, po co to wszystko, czy nie lepiej iść do pracy, a potem po prostu odpocząć. I na końcu zobaczę tą magię.

Moc Myśli

Może trochę przesadziłem, że mój podcast, to magia, ale tak szczerze, to dla mnie jest.

To jest właśnie moc tych tych słów "Stajesz się tym, czym myślisz, że jesteś".

To jest ta moc, kiedy sobie coś obiecasz i zrobisz.

To jest moc, kiedy wiesz, ze myśli, które zajmują Twoją głowę się materializuja.

To jest moc, kiedy sam, sama tworzysz widoki i świat wokół siebie.

Spróbujesz?

Jestem w drodze na górę Hoa, na której czeka na mnie coś ciekawego. Jest 20 maja, ale w Norwegii, w miejscowości Oppdal i okolicach, mimo pięknej słonecznej pogody panują jeszcze warunki zimowe. Idę więc powoli ku szczytowi, a buty zapadają się co chwila w głębokim śniegu.

Podziwiam piękne widoki i w oczekiwaniu na dotarcie na szczyt w głowie mam pewne przemyślenia, którymi chcę się podzielić, bo jestem pewien, że jest w nich wartość do zrozumienia i wykorzystania dla wielu ludzi.

Pasja: między irytacją a fascynacją

Szukanie pasji to temat, w którym pływam już od dawna. Jestem w nim zanurzony każdego dnia i wypływam tylko jak delfin, by zaczerpnąć co jakiś czas powietrza. Ten temat mnie jednocześnie irytuje i kręci.

Z jednej strony zazdrościłem ludziom, którzy są oddani pasji, wręcz pochłonięci jakąś konkretną pasją, która wypełnia ich życie. Z drugiej – chęć posiadania takiej pasji była na tyle silna, że poświęciłem bardzo dużo czasu na zgłębienie tego tematu.

Nadal nie wiem, dlaczego tak jest, że jednym łatwiej jest oddawać się pasji, a inni walczą z jej brakiem. Ale uświadomiłem sobie pewien proces, jaki nastąpił w moim życiu i dzięki któremu mogę dzisiaj przyznać, że mam pasję.

Przełom: "Pasji się nie szuka, pasję się tworzy"

Przez długi czas szukałem informacji, porad, jak znaleźć to coś, co będzie dawało mi radość i satysfakcję. Miałem wobec pasji pewne oczekiwania, bo zawsze kojarzyła mi się ze stanem szczęścia i błogości.

Te poszukiwania nie dawały efektów do czasu przeczytania książki Cala Newporta „So Good They Can’t Ignore You” (polski tytuł: „Moja praca, moja pasja”). Żaden z tych tytułów nie kojarzy się mocno z poszukiwaniem pasji – i słusznie, bo właśnie tam przeczytałem, że pasji się nie szuka, pasję się tworzy.

To zdanie to kwintesencja książki i dało mi ogromne zrozumienie tego, czym jest pasja. Zachęcam do jej przeczytania wszystkich poszukujących.

Od ucieczki do natury

Miałem taki okres w życiu, kiedy czułem się naprawdę źle. Dziś patrzę na to inaczej, ale wtedy myślałem, że to przez innych. To był czas, gdy rządziły mną negatywne emocje, a żeby je zagłuszyć, uciekałem w filmy, seriale i używki.

Pewnego dnia dopadło mnie uczucie, że to ucieczka – jak te z Alcatraz: „niby kilku uciekło, ale nie wiadomo, gdzie teraz są”. Stwierdziłem: mam dość użalania się nad sobą. Ogarnęła mnie chęć znalezienia się wśród natury, daleko od ludzi.

Poczułem w wyobraźni szum rzeki, zapach wody, lasu, muzykę natury. Wychowałem się na wsi i zawsze lubiłem przyrodę, ale ostatnio o niej zapomniałem.

Norwegia: skarbiec przyrody

Mieszkam w Norwegii, która jest bogata nie tylko w gaz i ropę, ale też w tysiące miejsc, jakich szukałem. Wcześniej widziałem tylko Atlantyk i popularne widokówkowe lokalizacje. Szybko zorientowałem się, że muszę zawęzić poszukiwania do okolicy.

Odpaliłem Google Maps i znalazłem ścieżkę w lesie. Spakowałem się, wziąłem wodę (bo miałem kaca 😆) i ruszyłem. To nie rozwiązało wszystkich problemów, ale wróciłem „cięższy i lżejszy” – przemoczony, ale z lżejszym sercem.

Samotne wyprawy: odkrycie wolności

Któregoś dnia znajomy namówił mnie na wypad w góry – najpierw niskie, potem na 1700 m n.p.m. Kilka wycieczek wymusiło zakup porządnych ubrań i butów. Próbowałem namówić znajomych, ale w dzisiejszych czasach ludzie są cholernie zajęci, a doba mija im za pstryknięciem palca. Poszedłem sam.

Cóż to było za odkrycie! Czułem się jak Kolumb i byłem dumny z samotnych wypraw. Spodobało mi się to tak, że w pewnym momencie zauważyłem, że więcej czasu spędzam na planowaniu wycieczek niż przed ekranem.

Drony i Instagram: pasja w kadrze

W samolocie z Gdańska do Trondheim (każdy lot mi się dłuży, a tu nagle myśl: „przecież jesteś dopiero nad Szwecją, idioto!”) wpadłem na pomysł nagrywania wypraw. Widoki są świetne, góry działają na psychikę, a problemy można tam zostawić.

Po analizie wybrałem DJI Neo – mały dron dla vlogerów. Neo okazał się idealnym towarzyszem: startuje z dłoni, mieści się w kieszeni i jest twardy jak Dawid Goggins. Minus? Nie widzi drzew 😅.

Zdobyliśmy razem kilka szczytów. Potem pomyślałem: „większy dron = lepsze ujęcia”. Dołączył DJI Mini 4 Pro – już nie tak kompaktowy, ale lata wyżej i dalej.

Założyłem profil „Żyję z pasją” na Instagramie, zacząłem montować w DaVinci Resolve i… nie wiem, jak to nazwać, ale kocham to. Pasja nie musi być do czegoś podobna – liczy się radość.

Podsumowanie: lekcje z gór

Dziś mam ok. 30 postów i jeszcze więcej nieudokumentowanych wypraw. Mogę to nazwać „małą pasją”, która ewoluuje.

Wnioski?

• Bądź uważny – pasja może wyjść z najmniej spodziewanych momentów.

• Nie irytuj się brakiem pasji – traktuj poszukiwania jak przygodę.

• Rób rzeczy z zaangażowaniem – pasje pojawią się jak grzyby po deszczu lub stworzysz jedną, która porwie twoje serce.

Dlaczego rozwój osobisty to nie ścierwo?

Czy rozwój osobisty to gówno wypływające z internetu? Mam dni, gdy tak myślę. Ale prawda jest taka: nawet gdy nie chcesz, ciągle się rozwijasz. Jeśli dziś podetrzesz dupę lepiej niż wczoraj – to rozwój. Jeśli nie krzyczysz na dziecko po 12-godzinnej zmianie – to rozwój.

Najlepszy przykład? Rodzicielstwo. Tam widać jak na dłoni, że każdego dnia:

• Uczysz się nowych umiejętności (np. przewijanie jedną ręką),

• Pokonujesz wyzwania (np. sen zombie po 3 nieprzespanych nocach),

• Rośniesz, bo ktoś od ciebie zależy.

Wszechświat się rozwija, ty też. Ale jak to naprawdę wygląda? Podzielę się 4 poziomami, przez które przeszedłem (i wciąż przechodzę).

Poziom 1: Chaos – dlaczego 90% ludzi tu umiera?

To faza całkowitej nieświadomości. Jak Matrix – większość nawet nie wie, że jest w środku.

Objawy:

• Żyjesz według cudzego planu (reklamy, polityka, szef, rodzina, media społecznościowe),

• Konsumujesz, zamiast tworzyć (Netflix > książki, fast food > gotowanie, ogladanie sportu>uprawianie sportu),

• Twoje emocje sterowane są z zewnątrz („Dlaczego się wkurzyłem? Bo K*** powiedziała w TV!”).

Dlaczego tak trudno stąd wyjść?

• Przykład: Korea Północna. Widzimy ich „matrix”, bo różnica jest jaskrawa. Nasz chaos jest dla nas niewidzialnym więzieniem.

• Pierwszy krok: Zauważyć, że telewizor, telefon… cię ogłupia. Że im mniej losowych informacji wchłaniasz, tym lepiej się czujesz.

Poziom 2: Jazda indyjskim pociągiem (czyli dlaczego coaching to często ściema)

Gdy już wiesz, że „coś jest nie tak”, szukasz przewodników. Zazwyczaj w internecie:

• YouTube’owi guru obiecujący „wolność finansową w 30 dni”,

• Instagramowi mentorzy z filtrami i cytatami o „byciu lepszą wersją siebie”.

Dlaczego to przypomina pociąg w Indiach?

• Wsiadasz do wagonu, gdzie ludzie wiszą na zewnątrz (bo miejsc brak).

• Maszynista krzyczy: „Eldorado za zakrętem!” – ale pociąg krąży w kółko.

• W końcu przeskakujesz do innego pociągu... i historia się powtarza.

Moja historia: Przeszedłem przez 100+ takich „społeczności”. Każda obiecywała raj. Każda zawiodła.

Przełom: Zauważyłem ludzi idących pieszo z plecakami i mapami. Oni nie czekali na pociąg – szli swoją drogą.

Poziom 3: Tworzenie pierwszej mapy (najtrudniejszy krok)

Wyskakujesz z pociągu. Turlasz się po zboczu, aż lądujesz na trawie. Co dalej?

• Google Maps nie pomoże – to wciąż czyjaś mapa.

• Twoja mapa to:

  • Eksperymenty (np. „Co się stanie, jeśli odetnę social media na miesiąc?”),

  • Intuicja („Czuję, że pisanie to mój kierunek – sprawdzam!”),

  • Proste symbole – jak starożytni Babilończycy, którzy rysowali świat bez dokładnych pomiarów.

Moja rada: Zacznij od jednej ścieżki (np. zdrowie, finanse, relacje). Resztę dopiszesz później.

Poziom 4: Plan – nawet chujowy jest lepszy niż żaden

Nie da się wiecznie chodzić po mapie. W końcu potrzebujesz celu i planu.

Jak to zrobiłem ja:

1. Wyciąłem 90% informacyjnego szumu (TV, newsy, toksyczne grupy, kursy online).

2. Postawiłem mikrocele (np. „Przeczytam 10 stron dziennie, a ten mikrocel przekształcił się w 50 książek w 2024 roku”, zrobię ciekawy profil na Instagramie, zacząłem tworzyć kanał na You Tubie).

3. Zacząłem mierzyć postępy (dziennik, rozmowy z mentorem).

Klucz: Plan to nie kamień – możesz go zmieniać. Ważne, byś nie stał w miejscu.

Gdzie teraz jesteś?

• W pociągu do Eldorado?

• Obok toru, oglądając odjeżdżające wagony?

• A może rysujesz już swoją mapę?

Jeśli ten tekst przemawia do ciebie – podziel się nim z kimś, kto utknął w chaosie.

Subscribe now

Znam ludzi z telewizji, internetu, którzy wykazują różne talenty, niektórzy potrafią pięknie rysować, inni tańczyć, śpiewać, a jeszcze inni pisać, tak, że trudno przestać czytać. A ja? 👀

Ok, jestem w miarę ogarnięty, mam dobrą pracę, gdzie w pewnym sensie się spełniam i wykazuję pewnymi talentami, których nie bardzo mogę skategoryzować. Pracuję jako mechanik maszyn przemysłowych, ale czy to jest talent?

Jestem dobrym mechanikiem, ale Nicola Tesla to ze mnie nie jest. To jaki ja mam talent? Chcę go nazwać. Chcę zobaczyć, jak go wykorzystuję w moim życiu, chcę z jego pomocą dobrze żyć, dobrze zarabiać, chcę konkretny talent, taki, jaki posiada np: Messi.

Jak znaleźć swój talent?

Szukam więc w internecie. Jak sprawdzić jaki ma się talent? Przebijam się przez te wszystkie bzdury, jak kret przez grządkę w ogrodzie i nagle wpadam na coś ciekawego.

Test Gallupa, a jak się poźniej dowiedziałem od ludzi zajmujących się tym tematem "Badanie Gallupa", bo test kojarzy się z czymś, co się zda, albo obleje, a badania Gallupa nie można oblać. Ma ono zadanie pokazać pewną prawdę o mnie.

Jako, że nigdy nie bałem się inwestować w siebie, nie zastanawiając się nawet sekundy wyskoczyłem z 25 USD i zakupiłem badanie po polsku (instrukcja zrobienia badania Gallupa po polsku). Za te pieniądze mogłem odkryć swoje 5 najmocniejszych talentów i ta obietnica na początek zaspokoiła mój głód wiedzy o talentach.

W skupieniu i dosyć szybko (ok 20 min) odpowiedziałem na 177 pytań przygotowanych przez Instytut Gallupa. Co ważne na każde pytanie jest 20 sekund na odpowiedź i jest to spowodowane chęcią eliminacji efektu fałszywego wyboru podyktowanego społecznymi schematami czy normami i gwarantuje wskazanie pierwszej, spontanicznej odpowiedzi. Po krótkiej chwili otrzymałem wynik badania na stronie Gallupa oraz na mailu.

Co dostałem?

No i co…? No i WOW! Tak właściwie, to nie wiedziałem czego sie spodziewać i jak do wszystkiego, do tego też podchodziłem z nadzieją, ale sceptycznie. Było tak, jakbym pod choinką znalazł prezent, o którym marzyłem, np: zegarek Breithlinga 😊

1. Uczenie się

2. Empatia

3. Strateg

4. Intelekt

5. Elastyczność

Nie chodzi o to, czy mi się podobają, czy imponują mi te taleny, ale to właśnie jestem ja.

To ja każdego ranka wstaję po to, żeby nauczyć się czegoś nowego, obmyślając przy tym przeróżne strategie, jak wykorzystać te nowe rzeczy w swoim życiu.

To ja patrząc tylko na kogoś czuję, to, co czuje ta osoba, to właśnie mi ciężko ogląda się filmy, w których dobrym ludziom dzieje się krzywda, czy nawet polowanie wilków na sarnę w lesie.

To ja uwielbiam głębokie rozmowy o sensie życia, przyszłości mojej i całej ludzkości, a uciekam od płytkich rozmów o tym, jaki to właśnie zajebisty serial oglądam i to wreszcie ja skaczę ciąglę jak z kwiatka na kwiatek zaczynając nowe rzeczy, a nie kończąc tych wcześniej rozpoczętych.

Wynik tego badania był wręcz uderzająco trafny. Każdy, po tym badaniu otrzyma swoje unikalne talenty, a właściwie informację o tym, że je posiada, a prawdopodobieństwo spotkania osoby, która ma 5 takich samych telentów w takiej samej kolejności wynosi podobno 1 do 33 milionów.

To ja kocham dowiadywać się więcej o sobie…

Początkowo mi to wystarczyło. Czas zajmowało mi kombinowanie, jak mogę wykorzystać moje talenty w życiu.

Mój głód wiedzy o sobie nie dawał mi jednak spokoju i dosyć szybko wykupiłem dostęp do wszystkich 34 talentów według Gallupa, który kosztował 50 USD. Co ważne i bardzo komfortowe, nie musiałem robić badania drugia raz, a wynik dostałem praktycznie natychmiast po opłaceniu.

Teraz byłem już zaopatrzony w listę 34 talentów ułożonych w listę od tych, które sa u mnie najmocniejsze do tych, które u mnie kuleją.

To jednak nie rozjaśniło mi umysłu i nie bardzo wiedziałem, co mam z tą wiedzą zrobić. Zastanawiałem się, jak mam to zinterpretować, a właściwie, jak mogę tą wiedzę o sobie wykorzystać w życiu, a jeszcze lepiej, gdybym mógł przekuć ją w konkretny profit.

Myślę, że dobrze jest rozkminiać takie zagadki samemu i robię to praktycznie codziennie, ale czasem naprawdę warto pogadać z kimś, kto sie na tym zna.

Po nitce do kłębka trafiłem na Dominika Juszczyka. Najpierw oczywiście kilkanaście godzin słuchania "Z pasją o mocnych stronach", jest to kanał Dominka, gdzie on i jego goście opowiadają o swoich mocnych stronach i o tym, jak wykorzystują je w życiu.

Te wszystkie informacje dały mi pewność, że mam do czynienia z profesjonalistą i bardzo świadomym siebie człowiekiem, a właśnie od takich chcę czerpać wiedzę.

Tydzień, który musiałem odczekać na konsultację był wiecznością i torturą psychiczną, bo zżerała mnie po prostu ciekawość, czego to znowu dowiem się o sobie. Zabawne ale prawdziwe jest to, że często najwięcej o nas samych powiedzą nam całkiem obcy ludzie i nie inaczej było tym razem.

W końcu się doczekałem.

Rozmawialiśmy o 10 moich njmocniejszych talentach, a właściwie Dominik pokazał mi jakie występują między nimi powiązania. Przypomnę i roszerzę listę:

1. Uczenie się

2. Empatia

3. Strateg

4. Inteligencja

5. Elastyczność

6. Odkrywczość

7. Współzależność

8. Organizator

9. Wizjoner

10. Indywidualizacja

I czego to takiego ważnego się dowiedziałem?

Przede wszystkim ze spotkania wyszedłem bardziej świadomy siebie. Rozmowa z Dominikiem uświadomiła mi, jak często i jak bardzo walczyłem sam ze sobą.

Przykład… Od kilku lat próbuję się zorganizować na różne sposoby, usystematyzować, znaleźć jakąś jedną dziedzinę, bardzo konkrertną dziedzinę życia w której jestem dobry i w końcu przestać szukać. Jednak ciągle rzucało mnie od brzegu do brzegu, zaczynałem jedno, eksplorowałem to i nagle przechodziłem do czegoś innego. tak mam praktycznie ze wszystkim w życiu.

Jako przykład mogę też podać różne społeczności do których należałem w przeciągu ostatnich kilku lat, były ich setki i zawsze dołączałem, ekscytacja, poznawanie, eksploracja i ewakuacja. Mimo tego, że zawsze przystępując do jakiejś społeczności lub zaczynając nową pracę, czy nowy projekt obiecywałem sobie, że to jest już ten główny, że to właśnie tym będę się teraz zajmował i właśnie w to się teraz zagłębie.

Nic bardziej mylnego. Czasem miałem wrażenie, że przywiążę się do czegoś łańcuchem, żeby tym razem nie uciekł, ale to musiałby był gruby żeliwny łańcuch z ołowianą kulą, a pewnie by mnie nie utrzymał.

Wiedza warta miliony.

Elastyczność jest fundamentem mojej osobowości.

Łał.

Ja po prostu działam w ten sposób. Czytam książkę, ale bardzo często nie doczytuję jej do końca, bo w tej książce, ktoś polecił inną, która przyda mi się bardziej lub ma odpowiedzć na pytanie, które właśnie sobie zadaję.

Dzisiaj wiem w jaki sposób funkcjonuję i uczę się w jaki sposób planować przyszłość.

Dzięki tej świadomości wiem, jak szybciej, przyjemniej tworzyć rzeczy. Dzięki tej wiedzy nie walczę już z tym, żeby trzymać się jednej rzeczy, ale wyciągam maksa z tego czym się aktualnie zajmuję, a kiedy zaczyna mi się to nudzić nie mam do siebie pretensji, a z niecierpliwością czekam, co życie pokaże mi teraz i gdzie mnie zaprowadzi. Co nowego odkryję i kogo nowego poznam.

Inwestycja w siebie jest najbardziej wartościową i daje największe zwroty. Wiedza o sobie, jest najbardziej cenną wiedzą, jaką możesz zdobyć i co najważniejsze, jest w Tobie, musisz ją tylko wydobyć, a do jej wydobycia poszukaj sprytnego sposobu.

Czułem się odepchnięty, zdradzony, nawet już w tej chwili zmęczony setkami metrów zrobionymi w kółko i ciągłym powtarzaniem w głowie tych samych kwestii, jak aktor ćwiczący scenę do filmu. Tylko to nie był film, a życie i wiedziałem, że coś muszę zrobić, bo od zwariowania dzieliła mnie cienka linia.

W końcu usiadłem lekko uspokojony lecz nerwowo przechylając szklankę Jamesona z lodem i wpatrując się w film akcji „Księgowy”, którego już nigdy nie zapomnę za to, że pomógł mi choć na chwilę wyciszyć te wyniszczające myśli.

Budząc się rano i nie pamiętając jak położyłem się spać, cieszyłem się, że nadal jestem w wśród żywych, chociaż nie mogąc oderwać głowy od poduszki nie byłem tego w stu procentach pewien. Wtedy przyszło do mnie to uczucie, to pragnienie znalezienia się gdzieś daleko od ludzi, gdzie płynie rzeka otoczona wysokimi drzewami, a jej szum tworzy doskonałą muzykę ze śpiewem ptaków i szelestem liści muskanych przez letni wiatr. Gdzie po horyzont nie zobaczę cywilizacji i nie spotkam człowieka. Jednym dobrze otwartym okiem zacząłem przeszukiwać internet w poszukiwaniu tego cudownego miejsca w którym to czułem, że odnajdę spokój. Jak bardzo moja dusza uśmiechnęła się, kiedy w przeglądarce w wynikach wyszukiwania pokazało się kilka opcji pasujące do mojego wyobrażenia i będących w zasięgu geograficznych. Niestety śmiejąc się jeszcze spuściła w dół ramiona i brodę widząc cennik kilkudniowego pobytu. Ta opcja była na tą chwilę niemożliwa do zrealizowania ze względów czysto finansowych, mówiąc bardziej przyziemnie, byłem spłukany.

Chęć obcowania z przyrodą nie dawała mi jednak spokoju. Chwyciłem więc znowu za telefon, otworzyłem mapy Google i przełączając widok na satelitę zacząłem szukać ścieżki w lesie w najbliższej okolicy. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, znalazłem taką w odległości 5 km od mojego domu, zastanawiając się, dlaczego nie znałem tego miejsca wcześniej. To był ten moment, w którym robimy coś i tak jakby podążamy za jakimś wewnętrznym głosem nawet nie rozumiejąc tej sytuacji. Po chwili, zimnym prysznicu, szybkim śniadaniu, znalazłem się na wcześniej wypatrzonej ścieżce. Co wydawało mi się w tamtym momencie dziwne, było tam dokładnie tak, jak sobie to wyobrażałem. Szedłem tak przed siebie z każdym metrem coraz bardziej spokojny i zrelaksowany. Każdy następny krok stawiałem jakby lżej i pewniej, czułem jakbym przyszedł tam z plecakiem pełnym jakichś zbędnych rzeczy, opróżniając go systematycznie podczas spaceru.

Przechodząc przez kładkę nad strumieniem biegnącym obok ścieżki, mogłem już pomyśleć o wczorajszej sytuacji z większym spokojem. Dotarło do mnie, że muszę znaleźć coś co na początek pozwoli mi poczuć się lepiej i wrócić do życia. Jednak nie wszystko dzieje się tak szybko jak tego oczekujemy. Ze spaceru wróciłem bez konkretnego rozwiązania, ale bardzo spokojny i z czystym umysłem. W domu nie mogąc zbytnio znaleźć sobie miejsca, zacząłem przeglądać YouTube w poszukiwaniu rozwiązania, już wcześniej traktowałem tą platformę jako dobrego nauczyciela, mistrza, bo jest tam naprawdę kopalnia wspaniałej i pomocnej wiedzy. „Codziennie prowadzimy wewnętrzne dialogi i to od nich zależy obraz naszego realnego życia, dlatego uważaj, co tak naprawdę do siebie mówisz”. Te słowa wywarły na mnie takie wrażenie, jakbym zderzył się z japońskim pociągiem Shinkansen jadącym ponad 300 km/h. Zamarłem i wsłuchałem się całym sobą w to, co mówił Neville Goddard, bo te słowa w tym momencie rezonowały ze mną, jak żadne inne w moim dotychczasowym życiu.

Nevill radził, aby w sytuacji, w której ja obecnie się znajduję, wyłapać co jest moim głównym, obecnym, wewnętrznym dialogiem i zapisać go. Po czym zastanowić się jak obrócić ten dialog, tą sytuację, w taką, która może nie jest od razu pozytywna, bo ból nadal doskwiera, ale daje pozytywne rezultaty i jest lekcją, która przeniesie mnie na wyższy poziom świadomości i pozwoli w konsekwencji odpuścić tą sytuację. Tak szybko, jak to możliwe chwyciłem swój notes, który miał czyste i nie zmęczone strony, gotowe do przyjęcia tego, co piętrzyło się w mojej głowie. Pośpiesznie zanotowałem mój negatywny wewnętrzny dialog z najmniejszymi detalami nad którymi byłem w stanie się skupić i z największą możliwą szczerością. Po chwili miałem przed sobą mojego wroga, który tak mnie wymęczył przez ostatnie godziny i teraz mogłem go zgnieść i wyrzucić do kosza. Mogłem też zrobić coś z goła innego, zamienić wroga na przyjaciela zgodnie z radą Goddarda. Przewróciłem więc stronę i zmieniłem ten dialog w pozytywny, taki, który uczy mnie uwalniania od takich myśli najlepiej, jak potrafiłem w tamtej chwili. To było niesamowite doświadczenie. Oczywiście nie ukoiło to bólu od razu, ale było czymś, co można porównać do ruszającej się rączki od patelni, denerwuje za każdym razem, kiedy używasz patelni, jest wręcz wkurzające, a Ty nie masz w kuchni narzędzi, żeby to naprawić. Nagle na YouTube słyszysz, jak „doskonała pani domu” tłumaczy, jak można ta rączkę naprawić za pomocą noża do smarowania chleba. Ta śruba będzie się pewnie poluźniać w przyszłości, ale Ty już wiesz, jak w szybki i łatwy sposób ją naprawić.

Tego dnia odkryłem jedną z najpotężniejszych rzeczy służącą do naprawy człowieka. Moc znajdującą się pomiędzy kartką papieru, a moją dłonią trzymającą narzędzie do pisania. Od tego dnia journaling jest jedną z najważniejszych części mojego życia. Jest jak patelnia w kuchni, poduszka w sypialni, młotek w warsztacie. Jest jednym z tych najprostszych, najtańszych rzeczy o wręcz boskiej, mistycznej mocny uzdrawiania człowieka. Człowiek może się uzdrowić sam, a papier jest na to doskonałym lekarstwem doskonałym narzędziem do tego.

Usiądź więc sam ze sobą, połóż kartkę na stół, weź długopis do ręki i napisz dialog, który nieustannie prowadzisz ze sobą i który tak bardzo Cię męczy, a następnie napraw go, zamień w pozytywny w swojej głowie i napisz w tej formie na kartce obok starego dialogu. Poczuj moc zmiany, poczuj, jak wiele możesz dokonać samemu. W załączniku pod tym artykułem wkrótce znajdzie się journal w formacie pdf, który poprowadzi Cię za rękę w procesie uzdrawiania swoich negatywnych wewnętrznych dialogów. Journal „Moje wewnętrzne dialogi” pobierzesz całkowicie za darmo i możesz drukować strony przeznaczone na każdy kolejny dzień, po czym usiać samemu w ciszy i odosobnieniu będąc szczerym ze sobą i przelewając myśli na papier.

Jeśli chcesz mieć elegancki dziennik, w pięknej, oprawie, która będzie przypominała Ci nad czym teraz pracujesz i możesz mieć go ze sobą przez cały czas, odwiedź stronę Amazon.com. Tam znajduje się narzędzie skonstruowane w ten sposób, aby nauczyć Cię w 30 dni, jak automatycznie zamieniać złe, czasem bardzo negatywne sytuacje, które się zdarzyły, w takie, które przeniosą Cie na poziom świadomości o jakim nigdy nawet nie marzyłeś, bo nie zdawałeś sobie sprawy z jego istnienia.

Życzę przyjemnej i owocnej pracy nad sobą z nowym narzędziem. Pamiętaj, że sukces, to bycie lepszym dzisiaj od siebie z wczoraj :)

Do zobaczenia w następnym artykule.

Ten artykuł powstał dzięki:

Radek Budnicki - Lepiej Teraz

Nikita - Nauczycielka Angielskiego

Dominik Juszczyk - Trener Mocnych Stron Gallupa

Ten chłopak to Bruce Lee.

"W walce nie miało znaczenia, że byłem szybszy. Że znałem więcej technik. Że trenowałem ciężej. Przegrałem, bo... pozwoliłem emocjom przejąć kontrolę."

To było jego pierwsze wielkie odkrycie. Ale nie ostatnie.

PUNKT ZWROTNY

W następnych miesiącach Bruce zaczął robić coś, co w tamtych czasach wydawało się szalone. Zamiast trenować więcej, zaczął... się zatrzymywać. Obserwować. Analizować.

Większość ludzi widziała w nim tylko mistrza sztuk walki. Ale Bruce był przede wszystkim filozofem życia. Studiował psychologię, zgłębiał filozofię wschodu i zachodu. Szukał odpowiedzi na fundamentalne pytania:

- Co sprawia, że niektórzy ludzie osiągają mistrzostwo, podczas gdy inni, mimo talentu, pozostają przeciętni?

- Jak przekształcić porażkę w siłę?

- Jak kontrolować umysł, zamiast być przez niego kontrolowanym?

ODKRYCIE

Bruce odkrył, że kluczem nie jest więcej treningu. Nie jest nim także więcej wiedzy. Kluczem jest... świadomość.

"Prawdziwa wiedza to studiowanie siebie" - napisał w swoim dzienniku.

Zaczął prowadzić szczegółowe obserwacje swojego umysłu i ciała. Zapisywał każdą reakcję, każdą emocję, każdy wzorzec myślenia. To, co odkrył, zmieniło jego podejście do treningu, walki i życia.

TRANSFORMACJA

Bruce rozwinął w sobie kilka kluczowych cech, które przekształciły go z utalentowanego, ale impulsywnego młodego człowieka w legendę:

1. Świadoma obecność

Nauczył się być całkowicie obecnym w każdym momencie. Czy to podczas treningu, rozmowy, czy zwykłego spaceru.

2. Elastyczność umysłu

"Bądź jak woda" - jego słynne powiedzenie nie było tylko metaforą. To była praktyczna filozofia adaptacji i płynięcia z życiem.

3. Dyscyplina emocjonalna

Nie chodziło o stłumienie emocji, ale o ich zrozumienie i świadome wykorzystanie ich energii.

PRAKTYCZNA MĄDROŚĆ

Bruce zostawił nam klucz do własnej transformacji. Jego sekret? Zaczynał każdy dzień od prostego pytania:

"Czy jestem świadomy?"

Nie chodziło o filozoficzną kontemplację. Chodziło o praktyczne sprawdzenie:

- Czy czuję swoje ciało?

- Czy zauważam swoje myśli?

- Czy jestem świadomy swoich reakcji?

Ta prosta praktyka była fundamentem wszystkich jego osiągnięć.

PORAŻKA JAKO KATALIZATOR

To, co wydarzyło się nad zatoką w Hong Kongu, pokazuje nam coś fundamentalnego o naturze rozwoju. Bruce przekształcił upokarzającą porażkę w punkt zwrotny, używając trzech kluczowych elementów:

1. Zatrzymanie

Zamiast uciekać od porażki, zatrzymał się z nią. Spojrzał jej prosto w oczy.

2. Zrozumienie

Nie szukał wymówek. Szukał prawdy o sobie.

3. Transformacja

Wykorzystał tę wiedzę jako fundament do budowy nowego siebie.

"Porażka nie jest upadkiem" - mawiał później. "To odkrycie drogi, która nie działa."

Ta lekcja wykracza daleko poza sztuki walki. Każda "porażka" w naszym życiu niesie w sobie ziarno transformacji. Pytanie brzmi: Czy jesteśmy wystarczająco świadomi, by je dostrzec?

W następnym tygodniu poznamy inną fascynującą historię transformacji. Odkryjemy, jak zwykły człowiek, w najbardziej nieoczekiwanym miejscu, odnalazł klucz do świadomego życia. To, co odkrył, zaskoczyło nawet jego samego...

PS. Pamiętaj: Każda porażka może być początkiem czegoś wielkiego. Bruce Lee udowodnił to swoim życiem.

---

[W następnym artykule: Niezwykłe odkrycie w zwykłym miejscu - historia, która zmieni Twoje spojrzenie na codzienne możliwości]

Witaj. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się fascynującemu życiu Benjamina Franklina i temu, jak jego przykład może nas zainspirować do odkrywania własnych pasji w XXI wieku. Dziś zabiorę Cię w podróż przez życie człowieka, który potraktował świat jak swój osobisty plac zabaw - Benjamina Franklina. Zapnij pasy, bo będzie to jazda przez epokę oświecenia z prędkością światła (którą Franklin pewnie też by chciał zbadać, gdyby miał więcej czasu).

Życie jak szwedzki stół - próbuj wszystkiego!

Benjamin Franklin, urodzony w 1706 roku, był jak dziecko w sklepie z zabawkami, ale zamiast zabawek miał... cały świat. Ojciec założyciel, naukowiec, dyplomata - brzmi poważnie, prawda? Ale nie daj się zwieść! Franklin był bardziej jak twój wujek, który na każdym rodzinnym grillu pokazuje nową sztuczkę, a jego życie było napędzane nieustanną ciekawością i pragnieniem wiedzy.

Lekcje z życia Franklina, czyli jak być Franklinem 2.0

1. Zacznij wcześnie, ale nie panikuj, jeśli się spóźniłeś

Mały Ben w wieku 12 lat został czeladnikiem w drukarni brata. Ta wczesna ekspozycja na świat druku i publikacji rozbudziła w nim pasję do słowa pisanego, która trwała całe życie. Dla porównania, w tym wieku większość z nas wciąż zastanawiała się, jak zawiązać buty i bądźmy szczerzy dzisiaj większość dzieci w wieku 12 lat zastanawia się jak oszukać rodzica na jeszcze kilka minut na tablecie lub telefonie.

Nigdy nie jesteś za młody na pasję, ale też nigdy nie jesteś za stary.

Franklin wynalazł krzesło-bujankę w wieku 60 lat, więc wciąż masz czas! Cieszyło go i sprawiało mu przyjemność udogadnianie życia sobie i innym.

2. Samodoskonalenie - zrób z siebie najlepszą wersję beta

Franklin stworzył "Plan moralnej doskonałości" - listę 13 cnót. Brzmi jak średniowieczne tortury? Nic bardziej mylnego!

Życie możemy traktować trochę jak grę RPG. Każdego dnia zdobywamy punkty i doświadczenia. Nie bój się levelować! Wszystko, co jest trudne, co sprawia trochę bólu, daje najlepsze życiowe lekcje i uczy najwięcej. Traktuj rozwój osobisty jako ciągły proces. Pasja do samodoskonalenia może być kluczem do odkrycia innych zainteresowań.

3. Dziel się wiedzą - zostań biblioteką na nogach

Franklin założył pierwszą w Ameryce bibliotekę publiczną. Wyobraź sobie - biblioteka przed erą internetu. Była to biblioteka w formie subskrybcji, a więc nowa forma edukacji ludzi, lub zachęcanie do edukacji. Sam uwielbiał czytać i chciał ułatwić czytanie innym.

Wiedza to jedyna rzecz, którą możesz rozdawać i nadal mieć jej więcej. Bądź hojny, istnieją ludzie, którzy mają większą wiedzę, czy doświadczenie w danym temacie od naszego, ale istnieją też tacy, którzy chętnie skorzystają z naszej wiedzy.

4. Eksperymentuj - życie to wielki naukowy projekt

Franklin puszczał latawce w czasie burzy. Dzisiaj nazwalibyśmy to "challenge'em na TikToku", ale on nazwał to nauką. Robiąc to ryzykował swoim zdrowiem, a nawet życiem.

Nie bój się głupich pomysłów. Czasem najdziwniejsze eksperymenty prowadzą do największych odkryć. Kto wie, może twoje nieudane selfie doprowadzi do przełomu w fizyce kwantowej?

5. Rozwiązuj problemy - nawet te, których nikt nie zauważył

Franklin wynalazł okulary dwuogniskowe, bo... no cóż, był już starszy i nie chciało mu się ciągle zmieniać okularów. To kolejny dowód, że jedną z pasji Franklina była ciągła nauka i ciągłe ulepszanie życia codziennego.

Lenistwo może być twoją supermocą. Znajdź sposób, żeby ułatwić sobie życie, a przy okazji możesz ułatwić je innym!

6. Nigdy nie jest za późno na zmianę świata

W wieku 70 lat Franklin zaangażował się w ruch abolicjonistyczny. To jak rozpoczęcie nowej gry, gdy wszyscy inni już myślą o przejściu na emeryturę.

Życie to nie wyścig, to festiwal. Możesz dołączyć do każdej sceny, kiedy tylko zechcesz. Nawet jeśli przegapiłeś support, wciąż możesz być gwiazdą głównego wydarzenia!

7. Mieszaj i łącz - życie to wielki koktajl umiejętności

Franklin używał swojej wiedzy naukowej w dyplomacji. To jak używanie memów do tłumaczenia fizyki kwantowej - dziwne, ale skuteczne!

Twoje dziwne hobby może być kluczem do sukcesu. Kto wie, może twoja obsesja na punkcie składania origami uczyni cię ekspertem w projektowaniu rakiet kosmicznych?

Jak znaleźć swoją pasję i nie zwariować próbując?

1. Eksploruj jak szalony naukowiec: Próbuj wszystkiego, nawet jeśli wydaje się to dziwne. Franklin pewnie też nie przypuszczał, że latawiec zaprowadzi go do zgłębiania elektryczności.

2. Obserwuj się jak creepy stalker: Co sprawia, że tracisz poczucie czasu? Co cię ekscytuje tak, że mógłbyś o tym gadać godzinami (nawet jeśli nikt nie chce słuchać)?

3. Nie oceniaj - bądź jak przyjaciel po kilku głębszych: Daj sobie przestrzeń na błędy. Nawet Franklin nie za pierwszym razem wynalazł krzesło-bujankę (wyobraź sobie te pierwsze, nieudane próby!).

4. Bądź cierpliwy jak wędkarz na pustyni: Odkrycie pasji to maraton, nie sprint. Franklin rozwijał swoje zainteresowania przez całe życie, niektóre odkrywając dopiero na starość (lepiej późno niż wcale, prawda?).

5. Działaj jak popcorn na patelni: Nie czekaj na idealny moment. Franklin nie czekał na pojawienie się elektryczności, żeby puścić latawca!

6. Łącz pasje ze służbą innym - bądź jak superbohater, ale bez peleryny: Zastanów się, jak twoje zainteresowanie kolekcjonowaniem kapsli może uratować świat. Hej, z Franklina też pewnie się śmiali, gdy mówił, że chce łapać pioruny!

7. Ucz się całe życie - bądź jak gąbka, ale taka inteligentna: Franklin nigdy nie przestał się uczyć. W dzisiejszym świecie to jak ciągłe aktualizowanie swojego ludzkiego oprogramowania. Nie chcesz chyba być jak Windows Vista, prawda?

Podsumowanie

Życie Benjamina Franklina pokazuje nam, że pasja to nie jakiś mityczny jednorożec, którego musimy złapać. To raczej jak gra w pokemony - łapiesz je wszystkie, niektóre ewoluują, a ty się przy tym świetnie bawisz!

Pamiętajcie, że każdy z nas ma w sobie potencjał, by być jak Benjamin Franklin – odkrywcą, innowatorem i człowiekiem wielu talentów. Wystarczy tylko otworzyć się na nowe możliwości i nigdy nie przestawać być ciekawym świata. I kto wie? Może to właśnie ty wymyślisz kolejny wielki wynalazek. Latające buty? Teleporter do lodówki? Franklinowi by się spodobało!

Niech przykład Franklina inspiruje was do ciągłego poszukiwania, uczenia się i rozwijania waszych pasji. Bo życie jest zbyt krótkie, żeby być nudne, ale wystarczająco długie, żeby być Benjaminem Franklinem!!